Stap in de wereld van Dion de Winter en Anne Sommer

 

Jacques Angoisser

Jackie werd geboren in het jaar 471 vlakbij Angoisse in het Franse Dordonge, ten tijde van de Romeinse heerschappij in Frankrijk. Hij had één oudere broer die na het overlijden van hun ouders de scepter zwaaide over het landgoed. Met een gebroken hart en moe van het vechten vertrekt hij in 495 naar de kust. Onderweg ontmoet hij de vampier Eoghain, waarna zijn leven een fatale wending neemt. In de loop der eeuwen loopt hij steeds opnieuw de reïncarnatie van zijn geliefde Elise tegen het lijf. Ze laat hem echter iedere keer voelen dat hij haar niet waardig is. Ondanks dat hij zijn best doet haar uit de weg te gaan, speelt het lot een gruwelijk spelletje met hem. Hij lijkt vervloekt. Keer op keer komt hij haar weer tegen en breekt ze zijn hart. Hij weigert zich nog langer door haar te laten kwellen en ruimt haar na iedere ontmoeting uit de weg. Totdat hij in 2010 Anne Sommer ontmoet. Hij werpt één blik op zijn nieuwe buurvrouw en weet het onmiddellijk...

Jackie & Marcus

Glimlachend dacht hij terug aan de dag dat Marcus hem bijna letterlijk tegen de grond had gelopen. Hij had net ontdekt dat Brygida, de dochter van de landheer waar ze verbleven, de reïncarnatie van zijn geliefde Elise was, dus hij was op dat moment in een zeer slechte bui. Om zich af te reageren had hij zich woedend op de reus gestort. Diens wil om te leven was echter zo sterk dat hij had teruggevochten als een leeuw. Het had die avond hard geregend. De straten waren gevuld met modder. Dat was Marcus zijn geluk. Hij was uitgegleden. Dat zorgde ervoor dat Jackie had misgegrepen. In plaats van te vluchten had Marcus Jacques, zoals hij toen nog heette, onderuit geschopt en was bo-venop hem gesprongen. Verbaast was Jacques gestopt met vechten, waarna hij de blonde woesteling vol bewondering had aangekeken. Even maar. Het had hooguit een seconde geduurd voordat hij de Viking weer van zich af had gegooid. Terwijl Marcus overeind krabbelde greep Jacques hem bij zijn vest en drukte hem zonder moeite omhoog tegen een boom. Marcus voeten hingen een centimeter boven de grond. ‘Hoe komt zo’n kleine man zo sterk,’ grauwde Marcus verbaasd. ‘Je vecht als een krijger, maar ziet eruit als een nuffige edelman. Een kleine nuffige edelman’ hijgde hij. ‘En edelen kunnen niet vech-.’ ‘En jij praat wel erg veel voor iemand die duidelijk aan het verliezen is,’ onderbrak Jacques zijn slachtoffer ruw.

Tanya

Marcus zette op zijn gemak het bier in de koelkast, sloot de deur en ging er met zijn rug tegenaan staan. Met een bedachtzame blik keek hij op Jackie neer die onderuitgezakt op de bank zat. Ogenschijnlijk ont-spannen, zijn benen languit gestrekt, zijn voeten steunend op een lege kist en zijn handen achter zijn hoofd gevouwen. Marcus wilde net iets zeggen toen de deur met een luide klap werd opengegooid. Beide mannen keken naar de slanke donkerharige vrouw die binnen kwam lopen. Ze duwde de capuchon van haar jas naar achteren. Een smal gezicht met grote, iets schuinstaande ogen, omlijst door raven-zwart lang haar werd zichtbaar. Haar make-up was perfect opgebracht en gaf haar een verleidelijk uiterlijk. Ze leek op het mooiere zusje van Morticia. Ze was alleen gevaarlijker. ‘Ik haat de zomer! Nu moet ik mijn gezicht verbergen als ik naar buiten wil.’ Jackie sloot zijn ogen en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Geër-gerd zakte hij nog verder onderuit. Ook dat nog. Iedere keer als hij haar zag begon hij nieuwe manieren te bedenken om haar zo gruwelijk mogelijk om het leven te brengen. Hij moest haar al te vaak gezien hebben, want zijn creatieve zieke geest wist even niets nieuws meer te bedenken. Alhoewel? Ik kan haar ook gewoon op klaarlichte dag naakt naar buiten duwen. Eenvoudig en zeer effectief. ‘Tanya! Je bent laat!’ Marcus trok een lelijk gezicht en keek haar dreigend aan. Ze snoof beledigd. ‘Als ik met jullie had kunnen meerijden, dan was ik ook op tijd geweest.’ De waarheid was dat ze onderweg honger had gekregen en was gestopt om te eten. Marcus gromde. ‘Je hebt zelf een auto. Ik zie het probleem niet.’ Hij keek in de spiegel en woelde met zijn handen door zijn lange blonde haren en trok aan de vlechten in zijn baard. ‘Je weet trouwens dat het niet kan.’ Ze wist al precies waarom. Jackie, altijd maar Jackie. Het ergerde haar dat hij altijd de dienst uitmaakte. Ze negeerde hem opzettelijk en bleef naar Marcus kijken. ‘Ik ben niet bang voor hem. Hij is niet meer dan een deurmat waar ik mijn vuile - ’ Marcus schoot op haar af en greep haar bij haar slanke nek. ‘Noem hem geen deurmat! Jij - ’ ...

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.