In Mist Gevangen .50 - Zwart Bloed

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

In Mist Gevangen .50

Teasers

Teaser

In Mist Gevangen, hoofdstuk 50

‘Wie ben je!’   grauwde ze.
Dion zuchtte. ‘Dit hebben we al gehad, Anne. Je wordt vervelend.’
‘Waarom ben je voor één keer niet eens eerlijk en vertel je me wie je werkelijk bent? Je bent in ieder geval niet menselijk. Ik weet hoe menselijk bloed eruit hoort te zien, en dat is niet wat ik net heb binnen gekregen!’
‘Eerlijk? Ik ben al die tijd eerlijk tegen je geweest. Nouja, zo ver mogelijk.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het zit in mijn aard. Liegen bedriegen, manipuleren… Maar tegen jou ben ik redelijk eerlijk geweest… Voor mijn doen.’
Anne maakte een honend geluid. ‘Dat is niet helemaal waar. Je hebt alleen verteld, wat ik mocht weten. Je draaide voornamelijk om de waarheid heen. Maar nu wil ik alles weten. Ik vind dat ik daar zo onderhand wel recht op heb!’
Dion boog zijn hoofd en zuchtte. ‘Ik kan het je niet vertellen. Het risico is te groot.’
‘Welk risico? Ik weet verdomme dat je niet menselijk bent. En ik weet dat ik, om de één of andere reden, verdomd belangrijk voor je ben, anders had je namelijk niet zoveel moeite gedaan om mij in leven te houden.’ Ze begon te schreeuwen. ‘En ik weet nu dat je me, godverdomme, al twee keer van je bloed hebt laten drinken!’
Ze gooide het dekbed opzij, sprong overeind op het bed en keek woedend op hem neer. ‘Het is wel degelijk gebeurd! Maria! Je hebt het zelfs al toegegeven. Net nog! Al die tijd heb ik me afgevraagd, hoe het kwam dat ik er niets aan heb overgehouden. Weet je hoe walgelijk dat is! Iemands bloed drinken! En aangezien je niet menselijk bent, vraag ik me af wat voor bloed er door je aderen stroomt? Groen? Zwart? Als bij een gigantisch insect? Zoals dat ding wat buiten de Demons Lair lag? Dat was ook dik en stroperig!’ Ze kokhalsde weer bij het idee.
Dion schokschouderde en kwam verder de kamer binnen. Het had geen zin om te vertellen dat hij het eerst had moeten mengen met andere ingrediënten, om te voorkomen dat ze in shock zou raken, gevolgd door een snelle dood. Zijn lichaam was zelf maar net hersteld en de stoffen in zijn bloed konden haar vergiftigen. Met een voet schopte hij de deur in het slot en slenterde naar het raam. Daar draaide hij zich langzaam om en ging op de vensterbank zitten. ‘Je bent hysterisch. Zonder mijn bloed had je het beide keren niet overleefd. En het was trouwens donkerrood.’
Hij sloeg zijn armen over elkaar en keek haar uitdagend aan. Het was nu nog maar een kwestie van tijd. ‘Nog geen uur geleden lag je dood te gaan van al het gif in je lichaam dat je had ingeademd. En nu? Nu is je lichaam in een razend tempo aan het genezen.’
Anne balde haar vuisten nog steviger en ademde zwaar. Ze voelde haar woede zakken en plaatsmaken voor iets anders. Geschokt keek ze hem aan. Dit had ze al een keer meegemaakt! Ze voelde vanuit haar kruis een allesoverheersende begeerte opkomen. Ze liet zich op haar knieën vallen en duwde haar vuisten tussen haar benen. Met een mengeling van wanhoop en woede keek ze hem aan. ‘Klootzak! Je wist dat dit ging gebeuren!’
‘Ja,’ klonk het geamuseerd. Zijn ogen schitterden. ‘Het is één van de leukere bijverschijnselen, net als die woedeaanval die je hiervoor kreeg. Je had bijna die arme Michel uit zijn lijden verlost.’ Hij bleef rustig zitten kijken hoe ze vocht tegen de gevoelens die door haar lijf raasden. Hij glimlachte ontspannen. Hij had ten slotte alle tijd.

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu